İskele yıkıldı sancak kayıp.
Bizim biz olmadığımız  yerde bizi kim anlar,
Göz yaşlarımızı biz akıtacaksak bizim halimize kim ağlar?
Yürür mü sanki modernleşince bin yıldır yerinde çakılı dağlar

İnsanı en iyi bilen Allah (cc) insanı şöyle tanımlar: "...İnsan zayıf yaratılmıştır."(Nisa–28) Zaafiyet sahibi insan, im­tihan sürecinde oldukça zorlanır. Emaneti yüklenen insanoğlunun sı­kıntısı, insandaki cehalet ve zulüm boyutu ile daha da ağırlaşır. Her an sendeleme, sapma ve şaşma tehlikesi ile karşı karşıyadır. İnsan, is­tikametini bulsa da sınavını tamamlamış olmuyor. Seçtiği yolun gere­ğini ve bedelini vermekten kaçmak da mümkün değil. İş o kadar cid­di ki; her gün, her namazda ve her rekatta şunu söyleme durumun­da kalıyor:

Kur’an’da itaat edilmesi yasak olan kimseler sayılarak mü’minlerin kimlere “lâ” diyerek isyan etmeleri, en azından sivil itaatsizlik yapmaları gerektiği belirtilir: “Ma’siyet (Allah’a isyan, haram ve günah) konusunda kullara itaat edilmez. İtaat, ancak mârufadır (meşrû ve iyi olanadır).”

Henüz nereden yönetildiğini bir türlü kestiremediğim ülkemde anayasa mahkemesi beni yine şaşırtmayan kararına imzasını attı. Malüm, tesettürle ilgili son kararı. Bu kararıyla ilgili bir çok yorum yazılıyor çiziliyor. Söylenecek elbette çok şey var. Ama benim asıl değinmek istediğim konu, bir müddet beklenti ve ümit içerisine giripte şuan hayal kırıklığı yaşayan Müslüman kardeşlerim.

Diyar diyar dolaşıp, İslam'ı tebliğ ediyoruz diye havalara girmeden önce evimize, eşimize, çocuğumuza, anamıza, babamıza, kapı komşumuza, iş arkadaşlarımıza, en önemlisi de kendimize, kendi yaşantımıza baksaydık. Sahte meyvelerimizi insanlara ballandıra ballandıra anlatmak yerine gerçek ağaç olup gerçek meyve vermek için çabalasaydık.